3,5 εκ. η επιχορήγηση του Υπ. Εσωτερικών στο Δήμο Θήρας για το τέλος κρουαζιέρας

Σημαντικά ποσά από την κρατική επιχορήγηση του Υπουργείου Εσωτερικών, που προέρχεται από τα εισπραττόμενα έσοδα του τέλους κρουαζιέρας, εξασφάλισαν για μία ακόμη χρονιά οι Δήμοι Μυκόνου και Θήρας, επιβεβαιώνοντας τον κυρίαρχο ρόλο τους στον παγκόσμιο χάρτη της κρουαζιέρας.

Από το συνολικό ποσό των 9.775.519,24 ευρώ που θα διατεθεί σε Δήμους σε όλη την ελληνική επικράτεια, οι δύο αυτοί προορισμοί θα εισπράξουν συνολικά 6.694.071,81 ευρώ, ποσοστό που αγγίζει το 68,4% της συνολικής κρατικής επιχορήγησης. Πρόκειται για μια κατανομή που αποτυπώνει με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο τη μεγάλη ανισορροπία στην τουριστική πίτα των Κυκλάδων.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Μύκονος και η Σαντορίνη συγκαταλέγονται εδώ και χρόνια στα τρία κορυφαία λιμάνια της χώρας σε προσεγγίσεις κρουαζιερόπλοιων, μετά τον Πειραιά. Η έντονη παρουσία μεγάλων πλοίων, η υψηλή επιβατική κίνηση και τα αυξημένα έσοδα από το τέλος κρουαζιέρας μεταφράζονται πλέον και σε σαφή οικονομική υπεροχή έναντι των υπόλοιπων νησιών. Μήλος και Σύρος πάντως είναι οι Δήμοι που παίρνουν κάτι περισσότερο, δείγμα ότι ενδιαφέρονται για την Κρουαζιέρα ενώ οι υπόλοιποι δήμοι είναι αδιάφοροι..

 

Τα ποσά που λαμβάνουν οι Δήμοι των Κυκλάδων

Η εικόνα για τους υπόλοιπους Δήμους του νησιωτικού συμπλέγματος είναι εντελώς διαφορετική, καθώς τα ποσά που τους αναλογούν κινούνται σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα:

• Δήμος Αμοργού: 5.135,60 €

• Δήμος Θήρας: 3.349.548,49 €

• Δήμος Ιητών: 823,19 €

• Δήμος Κύθνου: 780,80 €

• Δήμος Μήλου: 24.800,44 €

• Δήμος Μυκόνου: 3.344.523,32 €

• Δήμος Νάξου & Μικρών Κυκλάδων: 2.274 €

• Δήμος Πάρου: 9.304,88 €

• Δήμος Σερίφου: 443,79 €

• Δήμος Σίφνου: 910,60 €

• Δήμος Σύρου – Ερμούπολης: 21.148,03 €

• Δήμος Τήνου: 408,75 €

• Δήμος Φολεγάνδρου: 53,05 €
  
   

Τι δείχνει η κατανομή
 

Η καταβολή της επιχορήγησης από τα τέλη κρουαζιέρας έχει ως στόχο την κατασκευή και βελτίωση λιμενικών υποδομών και την ενίσχυση του τουριστικού προϊόντος. Ωστόσο, η φετινή εικόνα επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της άνισης ανάπτυξης στις Κυκλάδες και της συγκέντρωσης πόρων σε ελάχιστους, ήδη υπερκορεσμένους προορισμούς.
 

Για τα μικρότερα νησιά, τα ποσά αυτά δύσκολα μπορούν να λειτουργήσουν ως πραγματικό αναπτυξιακό εργαλείο, την ώρα που οι ανάγκες σε υποδομές, λιμάνια και βασικές υπηρεσίες παραμένουν πιεστικές.