Ευχαριστήριο της ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ στον δήμαρχο Θήρας, τα νέα της Σαντορίνης και ..τη Σαντορίνη!

Στο λυρικό ευχαριστήριό της η δυναμική φιλόλογος - ποιήτρια αναφέρει τα εξής : 


Σαντορίνη! Η Μαγεία των Χρωμάτων!!
Θεά, Βασίλισσα, Νεράϊδα, Καλλονή!!
Θαύμα του Σύμπαντος!! Στην πλάση Μοναδική!!
Δρ Βασιλική Παναγιωτοπούλου, Αρίστη Σύμβουλος Φιλολόγων Κυκλάδων

     Συγκινημένη από την ευαισθησία Σας λόγω και της δικής μου έμφυτης απέραντης ευαισθησίας Σας ευχαριστώ Αξιότιμε Διευθυντά των νέων της Σαντορίνης και τους συνεργάτες Σας, γιατί τιμώντας με παρουσιάσατε στην Υπέροχη εφημερίδα Σας το πλημμυρισμένο από τον θαυμασμό μου για τον Άρχοντα της Λατρεμένης μας Σαντορίνης τον Μεγαλοφυέστατο Αναστάσιο Νικόλαο Ζώρζο Άρθρο μου - Εγκώμιο για τη Λεβεντιά Του, την Αξία Του που δεν κλείνεται βέβαια σε λόγια, τη Μονα-δική Του Ηγετική Ικανότητα τιμώντας κατ’ επέκτασιν τη Χαρισματική Του Προσωπικότητα, το ξεχωριστό βεληνεκές Του, τον Ηρωισμό Του στις δύσκολες ώρες που πέρασαν ανεπιστρεπτί- οι ευχές μου πάντα γίνονται όμορφη πραγματικότητα, έχω αυτό το χάρισμα!- το Θάρρος Του, το Μεγαλείο της Ψυχής Του, τη Λατρεία Του για την Ελληνική Παράδοση και τον ασύλληπτο Πολιτισμό μας!

     Επειδή οι Λατρεμένοι μου Γονείς, η Μανούλα μου η Δημητρούλα και ο Πατέρας μου ο Μπάμπης, Προσωπικότητες Εμβληματικές, Φωτισμένες, Πρωτοποριακές από τα παιδικά μου χρόνια αενάως υμνούσαν τη θεσπέσια Σαντορίνη μας και Εσάς, τους Πρωτοποριακούς Χαρισματικούς Κατοίκους Της που με τόση λατρεία με αγκαλιάζετε, με έμαθαν να υμνώ μόνο την Ομορφιά και τη Λεβεντιά στη ζωή μου, να ξεχωρίζω και να τιμώ τον Πρώτο, τον Άριστο, τον Ρηξικέλευθο, τον Μοναδικό, τον Ξεχωριστό σε κάθε τομέα, εκφράζω πάλι Άπειρα Εύγε στον Παναξιώτατο Δήμαρχο της θεσπέσιας Σαντορίνης μας που δυναμικά και με σθένος ακατάβλητο, πρωτόγνωρο στης αυτοδιοίκησης τα χρονικά, συνεχίζει τον διανθισμένο με αύρα Κλασσικής Φιλολογίας Αγώνα Του για το Λατρεμένο μας Νησί, την Ωραία Ελένη του Ευριπίδη, που αποτελεί την Προσωποποίηση της Ομορφιάς του Σύμπαντος, και Χίλια Μπράβο εκφράζω σε Σας που τιμάτε τόσο τον Άρχοντα, όσο και τα Πρόσωπα που τιμούν την Αξία Του, χαρίζοντάς Του με τον μαγικό αυτό τρόπο φτερά για να κυβερνά τη Σαντορίνη μας θαυματουργά και να επιτυγχάνει το μεσουράνημα που της αξίζει καταυγάζοντας με την εκθαμβωτική της λάμψη το διεθνές στερέωμα στον Πολιτισμό, την Παράδοση, την Πνευματική Ανάπτυξη, την Τουριστική Πρωτιά, τη θεόσταλτη φυσική της Ομορφιά, όλα αρμονικά συνταιριαγμένα σε μια παλίντονη Ηρακλείτεια αρμονία!

 
Η Λεβέντισσα Μανούλα μου με μύησε στην Ομορφιά!
Ο Ωραίος Πατέρας μου με έμαθε να τιμώ τη Λεβεντιά!
Δε συμβιβάζομαι με το παραμικρό άσχημο και αρνητικό!
Μόνο το Θαύμα επαινώ, το Μεγαλείο μόνο υμνώ!

 
Σαντορίνη μου ειδυλλιακή στον κόσμο ξακουσμένη!
Τα σκήπτρα κρατάς της Ομορφιάς, Νύφη Καμαρωμένη!

 
Φεγγοβολάς με λάμψη εκτυφλωτική σε γη και σε ουρανό!
Την Οικουμένη γοητεύεις, μα και στόχος γίνεσαι για το παραμικρό!

 
Μια κατολίσθηση απλή που οπουδήποτε θα μπορούσε να συμβεί,
τη γιγάντωσαν, τη θέριεψαν, την παρουσίασαν μεγίστη απειλή.

 
Σαν δέντρο είσαι Σαντορίνη μας που, όταν ανάλγητοι του κόβουν τα κλαριά,
αυτό ψηλώνει, γιγαντώνει κι η κορυφή του στα ουράνια ακουμπά!

 
Γιατί κάθε πόνου μαχαιριά, δύναμη δίνει στην καρδιά!
Νικάμε την αδιαντροπιά και λάμπουμε παντοτινά!

 
Με μια συνήθη κατολίσθηση << την τρίχα κάνανε τροιχιά>>.
Τα κάλλη Σου τα θαυμαστά πληγή τους είναι στην καρδιά.

 
Ζηλόφθονες επικαλούνται << δήθεν επιστήμονες>> για να Σε πληγώσουν.
Αβάφτιστοι είναι οι << επιστήμονες>> αυτοί; Τα ονόματά τους να μας δώσουν.

 
Τα δέντρα που έχουνε καρπούς πετροβολάνε οι φθονεροί!
Πώς Σου ταιριάζουν Σαντορίνη μας τα λόγια του Κολοκοτρώνη αυτή την εποχή!

 
<< Όσα δε φτάνει η αλεπού τα λέει αγουρίδες>>!, λέει ο λαός μας ο σοφός!
Φθονεί το Μεγαλείο Σου το ασύλληπτο ο κάθε ποταπός...

 
<< Το διαμάντι κι αν μαυρίσει, αν το τρίψεις θα γυαλίσει>>!
Όσο κι αν αμαυρώνετε της Θήρας μας την Ομορφιά, αυτή θα λουλουδίσει!

 
<< Ήθος δικαίου φαύλος ου ψαύει λόγος>>, το Ήθος του δικαίου ανθρώπου δεν το αγγίζει διεφθαρμένος λόγος! Λένε οι αρχαίοι μας σοφοί!
Αλώβητη από τις διαβολές η Σαντορίνη μας στο Σύμπαν κυριαρχεί!

 
<< Νά ‘ταν η ζήλεια ψώρα θα γέμιζε όλη η χώρα>>! Πόσο αληθινή είναι η παροιμία!

Μη διαβάλλετε άλλο τη Σαντορίνη μας. Φριχτή είναι ιεροσυλία!

 
Παρασάγγας απέχουν, Σαντορίνη μας απ’ το δικό Σου Μεγαλείο!
Με το κυάλι Σε θωρούν ευχόμενοι να ήταν κι ο τόπος τους το δώρο αυτό το θείο!
 

Μη βεβηλώνετε με ψέμματα άνανδρα της Θήρας μας τα κάλλη.
Άδικα βασανίζεστε, ποτέ δε θα τη φτάσετε, σαν τη Μαγεία της στον κόσμο δεν είναι άλλη!

 
Θήρα μου σαν τον ήλιο σου, ήλιος αλλού δε λάμπει!
Στη μαγική σου αγκαλιά ποθεί καθένας νά μπει!

 
Ερωτευμένοι όλου του Σύμπαντος ελάτε στη Σαντορίνη μας τη θεόσταλτη στη γη!
Ελάτε στο πιο ερωτικό του κόσμου νησί με την ασύλληπτα μαγική αύρα τη θεϊκή!

 
Ευαίσθητοι όλης της Οικουμένης που λατρεύετε την ονειρεμένη θαυματουργή Ομορφιά,
απολαμβάνοντας εδώ το πιο ερωτικό ηλιοβασίλεμα ο Έρωτας θα σας σαϊτέψει την καρδιά!

 
Το κορμί και η ψυχή σας θα πλημμυρίσει από ευτυχία και χαρά!
Ρίγη γλυκά θα αγκαλιάσουν την ύπαρξή σας, θα εμπνευσθείτε απογειωτικά!

 
Ποιητές θα γίνετε και παθιασμένα θα υμνείτε τη δική σας λυγερόκορμη θεά!
Και σαν τον Λεβέντη του παραδοσιακού μας τραγουδιού που ποθεί τα κάλλη της τα μυστικά,
συνεπαρμένοι απ’ το μεγαλείο του Έρωτά σας θα της τραγουδάτε με αηδονόλαλη λαλιά!

 
Τα χείλη σου είναι ζάχαρη, το μάγουλό σου μήλο!
Τα στήθη σου παράδεισος και το κορμί σου κρίνο!
Να φίλαγα τη ζάχαρη, να δάγκωνα το μήλο!
Ν’ άνοιγε ο παράδεισος ν’ αγκάλιαζα τον κρίνο!
 

Ελάτε στην ειδυλλιακή Σαντορίνη μας, στου Ονείρου το νησί!
Αγκαλιάστε τις Λατρεμένες σας Πεντάμορφες με αγάπη περισσή!

 
Χαρίστε τους γλυκά ερωτικά φιλιά στα κόκκινά τους χείλη!
Και γύρω σας θ’ ανθίζουν τριαντάφυλλα του Μάη και του Απρίλη!

 
Ελάτε να χρωματίσετε όλον τον κόσμο μαγικά με το φίλημα ενός κόκκινου χειλιού!
Στη Σαντορίνη μας η αγάπη σας θα ανθίσει και απέραντη θα γίνει σαν του γαλάζιου ουρανού!

 
Πλημμυρισμένοι από χαρά θα απολαμβάνετε την πορφυρένια του Σύμπαντος Ομορφιά,
που βάφεται κατακόκκινο με του Έρωτά σας τα φλογερά φιλιά!
 
Φιλιά που απ’ την καρδιά σας αναβλύζουν σαν βρύση μαλαματένια!
Στον λατρεμένο Ύμνο της Αγάπης μου καθρεφτίζονται
τόσο παραμυθένια!

 
Κόκκινο χείλι εφίλησα κι έβαψε το δικό μου!
Και στο μαντήλι τό ΄συρα κι έβαψε το μαντήλι!
Και στο ποτάμι τό ΄πλυνα κι έβαψε το ποτάμι!
Κι έβαψε η άκρη του γιαλού κι η μέση του πελάγου!
Κατέβη αητός να πιεί νερό κι εβάψαν τα φτερά του!
Κι έβαψε ο ήλιος ο μισός και το φεγγάρι ακέριο!
 
Με τη γλυκιά γοητεία της προσμονής Σας,
Λατρεμένοι μας απ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης,
Σας περιμένουμε στη Σαντορίνη μας την ειδυλλιακή!
Θα απολαύσετε πρωτόγνωρες στο Νησί μας χαρές!
Δε θα χωράνε οι πόθοι Σας σε χίλιες αγκαλιές!
Θα φτερουγίζουν οι καρδιές σας από αγάπη περισσή!
Θα σφραγίσετε τη ζωή Σας με ευτυχία παντοτινή!