Αξιοθήκαμε και εφέτος να εορτάσουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, το σωτήριο άγγελμα της λύτρωσης του ανθρώπου από τη φθορά του χρόνου και να τιμήσουμε την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης για την απελευθέρωση του γένους μας από την Οθωμανική κυριαρχία.
Στη διπλή γιορτή της 25ης Μαρτίου συμπίπτουν οι δύο μεγάλες συνιστώσες της ιδιοσυστασίας του ελληνισμού, η αναζήτηση της ουσίας της ανθρώπινης ύπαρξης και η πολιτική συγκρότηση της ανθρώπινης κοινωνίας.
Η εξέγερση του ’21, με το σύνθημα «Αγώνας υπέρ Πίστεως και Πατρίδος», αποτελεί απόδειξη της συνέχειας του γένους των Ελλήνων από την ιστορική του αφετηρία στο βάθος των αιώνων.
Παράλληλα μας υπενθυμίζει το χάος μετά τον πρώτο χρόνο της επανάστασης από τις καταστροφικές εμφύλιες διαμάχες και έριδες, που έθεσαν σε κίνδυνο την ηρωική εξέγερση και σημάδεψαν ως γιγαντιαία αμαρτία το Νεοελληνικό κράτος με την πολιτική, οικονομική, στρατιωτική και πολιτισμική εξάρτησή του από τις μεγάλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις, αποξενώνοντας τον Νεοέλληνα από το οικείο και προσαρτώντας τον στο αλλότριο και ανοίκειο και ως εκ τούτου στη δυσλειτουργία του κράτους.
Θαυμαστή εξαίρεση η περίοδος του Καποδίστρια.
Ο Διονύσιος Σολωμός, ο ποιητής του Εθνικού μας ύμνου, δεν πάτησε το πόδι του στην «Ελεύθερη Ελλάδα» και ο Ανδρέας Κάλβος, ο ανυμνούμενος ως «νέος Πίνδαρος» στα πολιτιστικά κέντρα της Ευρώπης, μετά την επίσκεψή του στο Ναύπλιο το καλοκαίρι του 1826, βλέποντας τη σήψη της ηρωικής Επανάστασης, φεύγει για τη Φλωρεντία και στη συνέχεια προτίμησε τις συννεφιές του Λονδίνου χωρίς να ξαναγράψει ποίηση.
Από εμάς εξαρτάται αν θα επιλέξουμε την αποφυγή ή την επανάληψη της ιστορικής μας εμπειρίας, που ανάλογα εκτρέπει ή ενισχύει την πολιτισμική μας ταυτότητα, που καθορίζει την υπόσταση και την αυτοπεποίθηση του λαού μας, αυτήν που ενέπνευσε και τα Παλληκάρια του Αγώνα.




