Θα μπορούσε κάποιος να πεί οτι με τους “καιρούς”, με τις ισχυρές κακοκαιρίες δηλαδή, σαν αυτή που ζούμε εδώ και τρία 24ωρα, όλα τα λιμάνια, κάθε λιμάνι έχει πρόβλημα, ακόμη κι αυτά που από τη φύση τους έχουν προικιστεί με ασφάλεια για την προστασία των πλεούμενων. Η περίπτωση της Σαντορίνης όμως είναι διαφορετική.
Η Σαντορίνη είναι το νησί που δεν έχει λιμάνι, που οι πρώτες προσπάθειες για λιμάνι ξεκίνησαν πριν από 120 περίπου χρόνια και συνεχίζονται με διάφορες κωμικοτραγικές παλινωδίες μέχρι σήμερα, που δεκάδες εκατομμύρια έχουν δαπανηθεί για τη βελτιστοποίηση του όρμου που εκτελεί χρέη λιμανιού μη όντας όμως λιμάνι και που επιπροσθέτως δεν έχει ούτε ασφαλή δρόμο πρόσβασης σε αυτό τον όρμο, δρόμος ο οποίος εκτός του οτι με δεκάδες επιγραφές ενημερώνει για την επισφάλειά του λόγω βραχοπτώσεων, δεν φωτίζεται κάν ούτε απο ενα λαμπτήρα.
Αυτή είναι η κατάσταση με το “λιμάνι” της Σαντορίνης, το οποίο δεν μπορεί να προστατέψει πλεούμενο ούτε υπό άπνοια σχεδόν, με την απουσία επαρκών χώρων στάθμευσης για την εξυπηρέτηση των εκατοντάδων χιλιάδων χρηστών του καθημερινά τους καλοκαιρινούς μήνες, να αποτελεί το έλασσον σε αυτή την οδυνηρή ιστορία.
Κάποιοι πάλι, στον Αθηνιό, θέλουν να βλέπουν επιτυχίες.. Εμείς αναγνωρίζουμε τις φιλότιμες προσπάθειες που γίνονται από τις τοπικές αρχές να λειτουργεί αυτός ο ταλαίπωρος όρμος ως λιμάνι, αλλά δεν μπορούμε και να κλείσουμε τα μάτια στην πραγματικότητα που με κάθε τρόπο, με κάθε συνθήκη, σε κάθε καιρό και εποχή, αποδεικνύει καθημερινά ότι ο Αθηνιός όχι μόνο δεν είναι λιμάνι, αλλά είναι πλήρως ακατάλληλος να χρησιμοποιείται ως τέτοιο..
Και βέβαια άμοιρο ευθυνών δεν είναι ούτε το Κράτος μας που έχει αφήσει τη Σαντορίνη κι αυτά που προσφέρει στο ΑΕΠ του, με μια χαοτική και δύσκολη από κάθε πλευράς πύλη εισόδου για πλοία της γραμμής στο νησί.




