ΠΟΞ: Το νέο χωροταξικό πλαίσιο τουρισμού χρειάζεται περισσότερη ευελιξία

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων (ΠΟΞ) τοποθετείται για το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό, αναγνωρίζοντας τη σκοπιμότητα της θεσμοθέτησής του ως απαραίτητου εργαλείου εθνικού σχεδιασμού για τον κλάδο. Παράλληλα, όμως, εκφράζει προβληματισμό, καθώς κρίσιμες προβλέψεις του πλαισίου εξακολουθούν να βασίζονται σε οριζόντιους περιορισμούς που δεν αποτυπώνουν επαρκώς τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε προορισμού.
 

Σύμφωνα με την Ομοσπονδία, ρυθμίσεις όπως τα προκαθορισμένα όρια δυναμικότητας και οι πρόσθετες γραφειοκρατικές διαδικασίες λειτουργούν ανασταλτικά για την ανάπτυξη, επιβαρύνοντας με μεγαλύτερη γραφειοκρατία, κόστος και επενδυτική αβεβαιότητα ακόμη και τις μικρές ξενοδοχειακές επιχειρήσεις, χωρίς η αποτελεσματικότητά τους να τεκμηριώνεται επαρκώς. Ιδιαίτερη έμφαση δίνει η ΠΟΞ στον καθορισμό οριζόντιων ορίων κλινών, τα οποία χαρακτηρίζει αυθαίρετα, καθώς δεν στηρίζονται σε τεκμηριωμένα και αντικειμενικά κριτήρια συνδεδεμένα με τα πραγματικά δεδομένα κάθε προορισμού. Όπως επισημαίνει, η εφαρμογή τέτοιων οριζόντιων μέτρων μπορεί να οδηγήσει σε ανεπιθύμητες συνέπειες, όπως η απαξίωση ιδιοκτησιών, η κατάτμηση γης, η αύξηση της δομημένης επιφάνειας, η επιβάρυνση του τοπίου, ο περιορισμός οικονομιών κλίμακας και η υπονόμευση της βιωσιμότητας των τουριστικών μονάδων.

Η Ομοσπονδία επισημαίνει επίσης σαφή ασυμμετρία ανάμεσα στη ρύθμιση της ξενοδοχειακής δραστηριότητας και της βραχυχρόνιας μίσθωσης. Ενώ για τις νόμιμα αδειοδοτημένες ξενοδοχειακές μονάδες προβλέπονται συγκεκριμένοι και δεσμευτικοί περιορισμοί, για τη βραχυχρόνια μίσθωση το πλαίσιο περιορίζεται σε γενικές και αόριστες αναφορές, χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα και συγκεκριμένα μέτρα εφαρμογής. Κατά την ΠΟΞ, δεν μπορεί να υπάρξει αποτελεσματικός χωρικός σχεδιασμός όταν μια δραστηριότητα που ασκεί ολοένα μεγαλύτερη πίεση στους προορισμούς αντιμετωπίζεται χωρίς σαφείς κανόνες και υποχρεώσεις.
 

Η βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη, υποστηρίζει η Ομοσπονδία, δεν επιτυγχάνεται μέσα από περισσότερους περιορισμούς, αλλά μέσα από επενδύσεις σε κρίσιμες υποδομές, όπως το νερό, η ενέργεια, η διαχείριση αποβλήτων και οι μεταφορές. Η φέρουσα ικανότητα κάθε προορισμού θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως δυναμικό μέγεθος, προσαρμοσμένο στις πραγματικές συνθήκες και ανάγκες κάθε περιοχής, και όχι ως στατικός, ενιαίος κανόνας.